Co robił gdańszczanin w roku 1620, gdy nieszczęśliwie upadł i zwichnął rękę? Szedł do kata.
Tyle, że nie na obcięcie ręki, ale na jej nastawienie. Bo kat, w chwilach wolnych od egzekucji, udzielał porad medycznych, podobnie jak golibroda czy łaziebnik.
Gdy nieszczęśnik ze zwichniętą kończyną miał tego dnia kolejnego pecha, mógł spotkać na ulicy jednego z wędrownych znachorów, który w swym przepastnym kuferku posiadał cudowne specyfiki na wszelkie choroby. Na wszelkie, czyli na żadną. W zasadzie byli to oszuści, ale przemawiali tak przekonująco, że grzechem było plastra, maści, syropu, nie kupić, bo czyż wiara nie czyni cudów?
Pomocy mógł udzielić chirurg, wystarczyło znaleźć dom, nad którego drzwiami umieszczony był specjalny znak - cztery talerze w dwóch rzędach. Chirurg był jednak kimś innym, niż dzisiaj. Nie miał skończonych studiów, a fachu uczył się - jak każdy rzemieślnik - u swego patrona. Po latach terminowania otwierał gabinet, w którym leczył rany, wrzody, wyrywał zęby, a także.... strzygł.
Gdyby jednak i chirurg nie pomógł, pacjent mógł pójść do normalnego lekarza, posiadacza dyplomu uniwersyteckiego i u niego szukać pomocy. Trzeba jednak pamiętać, że wykształconych lekarzy w początkach XVII wieku nie było zbyt wielu, za to ich usługi były drogie i nie wszyscy mogli sobie na nie pozwolić.
Śmiało można jednak uznać, że ówczesna opieka medyczna nie stała na wysokim poziomie i to nie tylko z winy lekarzy, znachorów i szarlatanów. W społeczeństwie, szczególnie tym uboższym i niewykształconym, ciągle aktualne było przekonanie, że choroba jest karą za grzechy. Jeśli więc próbowano już ją leczyć, to szukano pomocy u zamawiaczy, babek odczyniających i podobnych uzdrowicieli. "Leczono się" specyfikami złożonymi z utartej racicy łosia ubitego w okresie godów, popularne były żabie oczy, krowie łajno, różne zioła i często trujące jagody.
Czytaj więcej: zdrowie.trojmiasto.pl